-:- ไอ้เณรกะปิ
  ตอนบวชเณรสอบได้มหาหลวงพ่อเจ้าคุณสำนักเรียนบาลีวัดมงคลทับคล้อมีพระประมาณ ๔๐๐ กว่ารูป ตอนนั้นเป็นเณรภาคอีสานทั้งนั้นเลย เขาก็ล้อเรียนอาตมาว่า ไอ้เณรกะปิ เพราะมีคนภาคกลางหลงไปอยู่คนเดียว เขาก็เรียกไอ้เณรกะปิ ใหม่ๆ ก็โกรธนะ ก็มานึกได้ตั้งแต่เป็นเณรบอก โอ้... ถ้าเราโกรธเราก็คงจะไม่มีเพื่อนแน่ เพราะฉะนั้นยอมเสียเหลี่ยมดีกว่า ให้เขาว่ากะปิๆ ก็ช่างมัน ก็หัดพูดอีสานกับเขาไป

-:- ฝากตัวเป็นศิษย์กับหลวงพ่อเกตุมดีฯ
  จากนั้นหลวงพ่อเจ้าคุณท่านส่งไปเรียนประโยค ๕ ไปพักอยู่วัดสุทัศน์ คณะ ๙ ที่กรุงเทพฯ ตอนหลังก็ไปอยู่คณะ ๑๑ อยู่กับสมเด็จ แต่คราวนี้อาตมาชอบนั่งกรรมฐาน ก็เลยหนีไปเรียนกรรมฐานกับ หลวงพ่อพระครูภาวนาวรคุณ วัดเกตุมดีศรีวราราม ตอนหลังก็ย้ายไปอยู่วัดเกตุมฯ ไปเรียนกรรมฐานแล้วอยู่กับท่านตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๐๑ - ๒๕๑๕ ท่านบอกว่าเรียนอย่างนี้กลับบ้านได้ ก็เลยกลับมาอยู่บ้าน กลับมาอยู่ที่วัด วัดมงคลทับคล้อ ขออนุญาตหลวงพ่อเจ้าคุณท่านพาโยมนั่งกรรมฐานในโบสถ์ พอเต็มโบสถ์ก็ขอนุญาตขึ้นศาลาก็เต็มศาลา พระทั้ง ๔๐๐ กว่ามานั่งกรรมฐานหมดเลย หลวงพ่อเจ้าคุณท่านบอกว่า มหาแบบนี้ไม่ได้แล้วเดี๋ยวบาลีล้ม พอดีกำนันอยู่ที่นั่นด้วย กำนันก็เลยถวายที่ให้ ก็เลยมาสร้างวัด เมื่อวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๒๐ ถมดินแล้วก็สร้างมาจนถึงปีนี้ เดิมทีเดียวไม้แค่ข้อมือก็ไม่มี ปลูกกุฎิก็ซื้อแฝกมาหลังหนึ่งใช้เงินประมาณ ๕๐๐ บาท ทั้งแฝกทั้งอะไร แล้วก็ทุบดินให้ละเอียด เอาเสื่อปูนอนกันเดี๋ยวนี้ก็ค่อยๆ ทำมาเรื่อยๆ อย่างที่เห็น

-:- เทวดารักษาศาสนายังศักดิ์สิทธิ์
  ตอนอยู่ที่วัดเกตุมฯ ออกพรรษาก็ไปเดินธุดงค์ ครูบาอาจารย์บอกว่าให้เอาเงินออกจากย่ามให้หมด ไม่เช่นนั้นมดจะกัดมดจะขึ้นไปกวน ไปคืนแรกมดขึ้นเลย ก็ค้นดูแล้วไม่มีเงินนี่ทำไงล่ะ พอค้นไปค้นมาเจอไม้แคะหูที่เป็นโลหะเงิน ทีแรกว่าจะโยนทิ้ง ก็คิดว่ามันเป็นของมีราคา เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าบิณฑบาตโยมคนไหนมาคนแรกจะให้คนนั้น พอคืนที่สองก็ไม่มีมดแล้ว แสดงว่าเทวดารักษาพระศาสนายังศักดิ์สิทธิ์อยู่ คอยเตือนพระผู้ออกธุดงค์ที่ทำผิด

-:- เพราะหลงทางจึงรู้ว่า ศาสนายังศักดิ์สิทธิ์
  อาตมาออกธุดงค์อยู่พอประมาณ ๕ ปี ไปถึงดอยสุเทพ ไปหลงทางที่แยกสวรรคโลกเข้าไป เขาบอกว่าทางนี้ทางลัดไปลำปาง อาตมาก็เดินไป เดินลุยไปจนกระทั่งทางหาย หลงทางแล้ว ก็เลยยืนหันหน้าไปทางทิศตะวันตกแล้วนึกถึงพระพุทธเจ้า เพราะพระพุทธเจ้าท่านก็เคยธุดงค์ก่อนบวช บอกเดชะบุญกุศลเทวดารักษาพระพุทธศาสนามีจริงให้มาบอกทางให้เห็นบ้านบ้างเถอะ เดินๆ ไปสักเดี๋ยวคนเดินมาข้างหน้า ถามโยมจะไปไหนล่ะ เขาบอกมาหาขุดมัน อ้าว... แล้วบ้านมันอยู่ทางไหน เขาก็บอกให้เดินไปแล้วเลี้ยวขวา ลุยป่าหญ้าคาไป พอเดินออกมาประมาณเส้นหนึ่งก็เห็นหมู่บ้านเลย ก็เลยมั่นใจว่าเทวดารักษาพระศาสนาคงดูแลเราไปตลอด เมื่อคิดอย่างนั้นความผิดจากพระวินัยก็ไม่กล้าทำ

-:- ต้องอาบัติเพราะขนมเปี๊ยะ
  ช่วงที่เดินธุดงค์จะไปดอยสุเทพได้ไปนั่งพักที่ร่มไม้ สักพักหนึ่งโยมเขาก็เอากาแฟเย็นกับขนมเปี๊ยะมาถวาย อาตมาก็พิจารณาอยู่ไม่กล้าฉัน สักพักมีพระอีกสององค์มานั่งโยมเขาก็ถวายเหมือนกัน พระสององค์ท่านก็ฉันท่านบอกฉันเถอะไม่เป็นไรหรอก อาตมาก็เลยฉันแต่คืนนั้นไปปักกรดใกล้ๆ โรงงานที่เขาทำกระเบื้องเคลือบ มดมันขึ้นดำไปหมดเลยที่กลด ก็คิดว่าไม่น่าเลยเพราะเรารู้ว่าเทวดามีแต่ก็คิดว่ากลางวันเทวดามองไม่เห็น พอรุ่งเช้าก็ไม่ได้บิณฑบาตรโยมเขามาถวายเอง ทำกับข้าวมาแต่เช้าก็เลยถามโยมว่าวัดอยู่แถวไหนเขาก็ชี้ให้ดู ก็เลยไปที่วัดเพื่อแสดงอาบัติ นี่พูดถึงว่ากินขนมเปี๊ยะไปครึ่งวันนะ

-:- เมื่อเจอของจริงลืมแม้แต่นะโม
  มีคืนหนึ่งปักกลดอยู่ข้างๆ หนองน้ำ ช่วงนั้นหน้าแล้งกำลังนั่งสวดมนต์อยู่เห็นขาวๆ เดินมาพึ่บพั่บนึกว่าเสือ พอรู้ว่าเสือนี่ว่านะโมก็ยังว่าไม่ถูกเลย แต่ก่อนเดินทางคุยโม้ๆ ไว้อย่างดีไม่กลัวตาย แต่พอเจอของจริงนั่งสมาธิก็สั่น ทีนี้มันก็มานอนจ้องอยู่ใกล้ๆ ก็นึกว่าเอาเราแน่คืนนี้ น่ากลัวตายแน่ หมดชีวิตวันนี้ล่ะ สั่น... แต่ก็นั่งจนสงบ คืนนั้นดีนั่งได้จนกระทั่งรุ่งอรุณ พอรุ่งอรุณได้ยินคนเขาตะโกนว่าอยู่นี่ๆ มันร้องม้อ... กลายเป็นลูกควายไป แต่เรานึกว่าเสือ

-:- เกิดปีติยิง เมื่อได้ตามรอยตถาคต
  ต่อมาธุดงค์ต่อพอถึงดอยสุเทพก็นอนอยู่ข้างล่าง คือมาถึงก็ค่ำแล้วก็กะว่าพรุ่งนี้จะไปแต่เช้าเลย ขอให้พระธาตุโปรดลูกด้วยเถิด ลูกเห็นมีบันไดขึ้นอยู่ ให้ใครไปปลดกลอนไว้ให้ หรือให้กลอนมันหลุดได้ พอกลางคืนราวๆ ตี ๑ ก็ขึ้นไปดันประตูเปิดได้เลย ก็เข้าไปเดินประทักษิณ สวดอิติปิโส ภะคะวา อะระหังสัมมาฯ น้ำตาไหลพรากๆ พระพุทธเจ้าท่านเดินออกจากบ้านจากเรือนตั้งแต่ที่ท่านละม้ากับนายฉันทะมาแล้ว ท่านฉายเดี่ยว ท่านก็ต้องกลัวเหมือนเรานี่ละ คิดในใจก็รู้สึกภูมิใจว่าเราก็ทำเหมือนพระองค์ละ แล้วสวดขอขมา แล้วก็ลงมาออกบิณฑบาตรมาเรื่อยๆ พอฉันข้าวเรียบร้อยแล้วก็เดินทางกลับ บังเอิญเด็กที่เคยอุปการะมาเขาเป็นผู้จัดการธนาคารอยู่ที่กรุงเทพฯ ขึ้นรถสวนมาเขาก็เลยจอด อ้าว... หลวงพี่มายังไงนี่ ก็เดินธุดงค์มานมัสการพระธาตุ งั้นนิมนต์หลวงพี่ฉันเพลครับ ก็บอกเขาจะฉันได้เหรอ เขาก็ว่าพระสมถะธุดงค์สงเคราะห์ผมหน่อย วันนี้ผมไม่ได้เดินหรอก เดี๋ยวผมจะส่งขึ้นเครื่องให้ไปลงดอนเมืองกลับไปวัดเกตุมดีฯ

-:- เมื่อค้นพบตัวเองจึงเลิกธุดงค์
  ธุดงค์ทางใต้ก็ไป ไปถึงสะพานที่เขาระเบิดกันตูมตามๆ ไปถึงป่าช้าฝรั่ง เดินมาหลายปี บางปีก็เข้าไปในป่าลึก ก็ไม่เห็นได้คุณธรรมอะไร แต่ก็จะได้ความสงบในตอนดึกๆ ทุกทีเลย เพราะฉะนั้นเลิกเดินดีกว่า โยนกลดลงไปเลย ถ้าเราใช้เวลาที่วัดเราตอนตี ๒ นะ เราก็เหมือนกับเดินธุดงค์เลย เรื่องอะไรจะมาเดิน แต่นี่กว่าจะฉลาด ๕ ปีเชียวเหรอนี่ จะทิ้งก็ไม่ได้ เพราะของวัด เขาต้องเอากลับช่วงธุดงค์อยู่นั้นก็ไม่ได้ไปไหน ไปหาหลวงพ่อ ท่านก็บอกว่าถ้าปฏิบัติกรรมฐานอย่างนี้ก็กลับบ้านได้ เลยกลับมาอยู่แล้วก็ทำจนกระทั่งทุกวันนี้

-:- สวนพระโพธิสัตว์สร้างเพื่อสักการะเทวดา
  ส่วนที่อาตมาสร้างพระโพธิสัตว์ทั้งหมดนี้ เพราะท่านเป็นเทวดารักษาพระศาสนา ทำให้พระพุทธศาสนาศักดิ์สิทธิ์ ที่เขาเขียนไว้ในตำราหนึ่ง-พระไตรปิฎก สองอนาคตวงศ์เห็นว่าท่านเป็นเทวดารักษาพระศาสนาเราเองเดินธุดงค์ในป่าท่านยังดูแลเลย จึงระลึกถึงพระคุณ ก็เลยสร้างขึ้นเพื่อสักการะในคุณงามความดี อภินิหารอันศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านคอยดูแลพระธุดงค์กรรมฐาน ดูแลพระสงฆ์ผู้เป็นสาวกของพระพุทธองค์

  สำหรับเรื่องกฏแห่งกรรมขอฝากสั้นๆ ไม่มีใครล่วงเลยผลแห่งกรรมได้ กินข้าวก็อิ่ม ไปขี้ก็ไม่ปวดขี้ เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้...